Waarin geloof ik?

Ik weet dat ik in ‘iets’ geloof, maar ik kan dit niet echt bepalen. Ik ga uit van twee visies waar ik mezelf kan in vinden. Mijn geloof ligt ergens tussen die twee visies.

Ik heb al heel wat gereisd. Op deze reizen heb ik altijd geprobeerd om zo dicht mogelijk bij de mensen te staan, hun cultuur te leren kennen en dat heb ik voor een groot deel meegenomen in mijn leven. Mijn ouders hebben drie jaar in Tunesië gewoond, waar de islam ingebakken zit in hun cultuur. Ook heb ik enkele maanden in Zuid-Afrika vertoefd, waar heel wat verschillende culturen samenleven. Mijn ex-vriend was reeds getrouwd met een vrouw van Filipijnse afkomst, zij woonde nog steeds in de Filipijnen. Ik heb acht jaar met haar wekelijks contact gehad en ik ben haar daar ook nog geweest om haar en haar familie te bezoeken.

Wat mij opvalt is dat wij, Europeanen, heel wat verder van de natuur staan dan in andere culturen. In andere culturen leven veel meer mensen mét de natuur. Ik vind dat een hele mooie levenswijze en probeer dat hier ook in België toe te passen. Maar onze samenleving staat dat niet altijd toe. Om een voorbeeld te geven, wij staan elke morgen op met onze klokradio, terwijl ze in andere culturen op staan met de zon. Puur wetenschappelijk bekeken is dit niet zo gek. In de winter is er minder zon, waardoor we minder vitamines krijgen van de zon, daardoor is ons lichaam ook sneller vermoeid en zouden we dus meer moeten slapen in de winter dan in de zomer. Als je het dan gevoelsmatig gaat bekijken, geeft het je heel wat meer verbondenheid mat de natuur, als je samen met de zon gaat slapen en opstaat.

Door dichter bij de natuur te staan leer je met de goede en de slecht eigenschappen van de natuur leven. En zie je ook hoe wonderbaarlijk die is. Je ziet hoe die altijd weer veranderd en iedere keer opnieuw herleeft volgens de seizoenen. De natuur kan ook hard zijn, als levende wezens geen nut meer hebben gaan ze sterven. Ook de voedselkring kan hard zijn, als we een dier zien en we hebben honger, gaan we deze slachten om het op te eten. Ik weet dat dit in onze cultuur als ‘wreed’ kan beschouwd worden, maar het zit in onze genen, wij staan bovenaan de voedselkring. Ik at ooit een hond, maar dat was dan het enige vlees dat ik at op twee weken. Wij beschouwen honden als huisdieren, die onze beste vriend kunnen worden. Maar ik kan je verzekeren, als je honger hebt en dat is het enige die op je bord komt, zal je dit zonder twijfel opeten, onze menselijke overlevingsdrang is groter dan het gevoel voor een dier. Voor mensen die denken dat dit te hard is en dat wij, Europeanen, dit nooit zouden doen, denk dan even hier over na: Wij kweken varkens, verzorgen ze met respect voor het dier… om die later te slachten en op te eten. De natuur op zich kan ook hard zijn: overstromingen, orkanen, vulkaanuitbarstingen,… Maar kan ook heel mooi zijn: watervallen, grote wouden, bergen, de zee,…

Volgens mij is de natuur iets wat een mens niet kan creëren, hiervoor heb je een hogere ‘kracht’ nodig. Door dit alles van dichtbij te mogen meemaken heb ik gezocht naar de reden van dit natuurlijk bestaan. De basis van mijn visie is de evolutietheorie van Darwin. Maar ik kan nog altijd niet geloven dat ons volledige heelal ergens is uit voortgevloeid. Zo kom ik bij mijn eerste stelling: Ik geloof in het Universum.

Ik geloof dat ons universum onze ‘God’ is, ergens in ons heelal is er iets of iemand die naar ons luistert en onze signalen opvangt. Daarom gaat het met sommige mensen beter of slechter, als het om kleinere zaken gaat, kan de persoon op zich daar veel aan veranderen. Ik heb een video bijgevoegd, genaamd ‘The Secret’, die dat heel wat nader kan verklaren dan ikzelf. Ik heb deze video zo’n  acht jaar geleden ontvangen van een vriend en draag die altijd bij me op een usb-stick. De video dat ik heb bijgevoegd, toont de eerste twintig minuten van het eigenlijke programma. Ik weet dat het werkt, ik heb het zelf al uitgetest. Mijn man gaat hier niet mee akkoord en denkt dat het enkel bij mij werkt omdat ik erin geloof. Dus is dit mijn eerste vorm van geloof.

Maar als ik dit bekijk en daarin geloof, vraag ik mij af of we dit niet zouden kunnen doen op grote schaal, zou de kracht van het positieve denken niet kunnen versterkt worden, op grotere schaal gebruikt worden. Als we allemaal samen op dezelfde gedachte zouden kunnen focussen zouden we misschien grote natuurrampen kunnen voorkomen? Ik weet natuurlijk niet of dit werkt, maar dan zou dat juist willen zeggen dat ‘God’ heel dichtbij is en in feite in onszelf leeft. Dan zouden wij mensen allemaal samen ‘God’ zijn. Ergens geloof ik dat daar ook een waarheid in zit, maar daarvoor zouden we dit met een hele grote groep moeten proberen. Dit is mijn tweede visie over mijn geloof: God zit in ons.

Alles samengenomen denk ik dat het ware geloof ergens tussenin ligt. Ik kan hieruit besluiten dat God voor mij, heel ver weg en heel dichtbij is. In mij leeft en buiten mij leeft, maar toch ongrijpbaar is en dat ik mij er geen beeld kan van vormen. Maar toch weet ik, of geloof ik, dat ‘Hij’ bestaat.

Wie of wat geeft zin in mijn leven?

Volgens journalist ‘Joël Ceulaer’ is dit een vraag waar je niet te veel en te diep mag over nadenken. Als je te diep nadenkt over de zin van je leven ben je, volgens Joël Ceulaer, niet goed bezig. De vraag van de zin van het leven verdwijnt naar mate dat je terug gelukkig wordt. Dit is volgens mij een vraag waarbij het antwoord onbestaande is. “Ons brein is gemaakt om deze vragen te stellen, maar niet om de antwoorden te geven”, aldus Joël Ceulaer.

Ik kan mij volledig in deze stelling vinden. Toen ik het interview van hem bekeek, had ik het gevoel dat hij precies kon verwoorden wat ik wilde bedoelen.

Ik kan wel duizend redenen geven waarom ik mij zinvol voel, voor mezelf en voor anderen, maar om echt te gaan antwoorden over de zin van het leven, wil ik me niet verder in verdiepen.

Ik denk dat de zin voor mezelf vooral start bij wat ik heb, de mensen rondom mij die ik kan gelukkig maken en kan genieten van de redenen waarom zij gelukkig zijn. Ik ben blij een ‘thuis’ te hebben en dat geeft mij zin om daarvoor te zorgen. De liefde en de vriendschap die ik mag voelen in mijn leven zijn voor mij de reden van mijn bestaan.

Ik weet dat je natuurlijk ook alles kunt verliezen in de loop van je leven. De man van mijn leven, mijn stiefzoon er kan hen altijd iets overkomen. Mijn vader zal er ook niet altijd en voor eeuwig zijn, mijn moeder ben ik reeds verloren. Vriendschap kan vergankelijk zijn en een (t)huis kan verdwijnen. Maar er is altijd iets wat er van mijn niet kan ontnomen worden en dat is hoop!

Die hoop haal ik uit de kracht van het positief denken, waarin ik sterk geloof. Ik geloof dat er iets meer is dan ons. En hoop is voor mij op zichzelf een  kracht die je steeds weer verder doet gaan, waardoor ik nooit opgeef. Ik geloof dat er iets is, waar de mens geen ‘meester’ van is.

Shaggy - Hope! Klik op deze link

Shaggy - Hope (tekst)

I remember, wasn't so long ago
We had a one room shack and the livin' was low
And my mama by herself raised me and my bro
Wasn't easy, but we did it with the little that go
Worked hard, got us up for school every day
And kept her eyes on the stars when the skies were gray
Gave us pride to survive, really showed us the way
Now I really understood what she was tryin' to say

She said, "Son there'll be times when the tides are high
And the boat may be rocky, you can cry
Just never give up
You can never give up," uh-uh

In this life you could lead if you only believe
And in order to achieve what you need
You can never give up
You can never give up

And this hope
That keep me holding on
On and on
And this hope
That makes me carry on
On and on

Boom-boom, couldn't have made it alone
I got a wonderful life, two kids on my own
With a strong foundation that was carved in stone
And my mama for the love that made my house a home
Made me wonder some time if this was meant to be
All this for a humble little guy like me
And all I ever really wanted was a family
To teach my kids the same value that she gave to me

She said, “Son there'll be times when the tides are high
And the boat may be rocky, you can cry
Just never give up
You can never give up,” uh-uh

In this life you could lead if you only believe
And in order to achieve what you need
You can never give up
You can never give up

And this hope
That keep me holding on
And on
And this hope
That makes me carry on
On and on

We nah turn no stepper, things a go better
Never let yourself be overcome by pressure
Cool yah me bredda, have faith instead a
Sid-dung and a watch and all a fight one another
Blaze like fire,we nah go retire
God nah sleep and a within him we inspire
We have to reach higher for what we require
we have to make our mark before the time expire

And this hope
That keep me holding on
And on
And this hope
That makes me carry on
On and on

And this hope
That keep me holding on
And on
And this hope
That makes me carry on
On and on

There's hope, yeah
Hope keeps it alive, yeah, uh
Hope keeps it alive, yeah, uh
And it strikes an iron, uh
Hope keeps it alive, yeah, yeah
Hope keeps it alive, yeah
Only the strong survive, yeah
Keep it carry on, keep it carry on, yeah
Uh-uh
I'll keep it carry on, yeah
I gotta carry on, gotta carry on and be strong
Uh-uh-uh
Yeah, yeah, yeah, uh-uh

And this hope
That keep me holding on
And on
And this hope
That makes me carry on
On and on

De PKG-schaal

Dit is mijn Post-kritische geloofsschaal.

De PKG-schaal duid aan in welk vlak van het geloof of ongeloof dat je je bevindt. Volgens deze schaal bevind ik mij ergens tussen geloof en ongeloof, maar ik geef mijn geloof vooral een symbolische betekenis. Mijn grootste vlak bevindt zich in het relativisme. Mensen die zich daarin bevinden die geïnteresseerd zijn in religies maar zich nergens aan binden, volgens het relativisme zijn de mensen op zich ongelovig maar wel betrokken bij het geloof.  Mijn tweede grootste vlak bevind zich in het post-kritische geloof, wat wil zeggen dat ik wel geloof maar wel in de symbolische betekenis ervan.

Ik ga er volledig mee akkoord dat ik daar ergens tussen hang. Toch weet ik dat ik ergens in geloof maar ik kan er geen vaste waarde aan geven, het lijkt voor mij steeds veranderlijk en iets die mee evolueert met de tijd waarin wij leven. Ik ben zeker niet totaal ongelovig, ik ben er zeker van dat er ‘iets’ is die meer is dan de mensen, ik vind geloven een zoektocht waarbij je zoveel mogelijk moet te weten komen van de verschillende religies waar je dan een eigen ‘hutsepot’ van maakt.

Ik kan me niet vinden dat ik mij nergens aan bind. Ik bind mij wel aan een geloof en ik ben zeker gelovig, maar er is niet één bepaalde religie dat ik de waarheid vind, maar wel alle vormen van religies samen. Er zit overal wel wat waarheid in maar ik vind geen enkele religie waar ik mezelf volledig kan aan binden.

Wat is geluk voor mij?

Voor mij is geluk iets wat je alle dagen overkomt, maar soms moet men wat moeite doen om het te zien. Het zit soms in een klein hoekje.

Nog niet zo lang geleden vertelden een docente aan een van mijn mede-studentes dat ze zelfzekerheid en meer vertrouwen hebben in zichzelf als ze elke dag zou opschrijven wat haar die dag gelukkig heeft gemaakt. Ik houd zelf al jaren een dagboekje bij waarin ik bijna elke avond 3 zaken neerschrijf die me deze dag hebben gelukkig gemaakt.

Ik merk dat dit boekje op zicht iets is wat mij gelukkig maakt. Ik sta positiever in het leven en ik ga ook elke dag op zoek naar wat mij gelukkig maakt. Dit zorgt er ook voor dat ik me niet meer ga focussen op wat er die dag is fout gelopen, maar net wat er is goed gegaan in die dag.

Als ik dat boekje opnieuw lees merk ik dat er heel wat uiteenlopende zaken zijn die mij gelukkig maken, maar dat geluk vooral met het gevoel te maken heeft. Materie maakt mij blijkbaar zelden gelukkig, maar wel de materie dat ik van personen heb gekregen, zoals een brief van mijn zus.

Ik merk ook dat ik mij vooral gelukkig voel als ik in Zuid-Afrika verbleef. Terwijl ik daar niet elke dat de voeding had die ik wilde, geluk heeft dus zeker niet te maken met welvaart of comfort. Hoe minder je hebt hoe meer je tevreden bent met wat je hebt. Ik had tranen van geluk in mijn ogen, toen we na 2 weken rondreizen, water hadden waar we een duik konden in nemen, ongelooflijk was dat.

Ik denk dat mensen die zich ongelukkig voelen slechts één of twee gegeven te kort hebben en dat is tijd en inzicht. De tijd om zich bewust te maken over wat hen gelukkig maakt. Of het vermogen om het geluk te kunnen zien of te leren voelen.

In een van de inspiratie bronnen die wij via Delicious konden bekijken staan wat elementen waarin ik me kan vinden. Een van de personen beschreef geluk als iets heel kleins die heel dichtbij is, een kleine menselijke connectie. Net zoals mijn groot ouders hiernaast op hun 60-jarig huwelijk. Zij stralen van geluk en je ziet hun warme connectie...

Wat met leerlingen die hun taak niet tijdig indienen?

Bij het lezen van de casus op het lerarenforum kan ik goed begrijpen, dat de leraar die het blogbericht start, kwaad is en reageert vanuit het buikgevoel. Hij is gefrustreerd doordat hij geen ‘nul’ meer mag geven aan leerlingen die hun taak niet tijdig indienen. Maar soms hebben niet alle leerlingen gelijke kansen van thuis uit om die taken af te werken.

De directeur van de school stelt voor om de leerlingen die te laat zijn met hun taak deze alsnog een kans te geven om de taak op school af te werken. Er wordt immers geen rekening gehouden met wat de andere leerlingen en de ouders van de leerlingen daarvan denken. Er wordt met hen niet in dialoog gegaan. Persoonlijk vind ik dat deze zaken eventueel eens zouden kunnen voorgelegd worden op een leerlingenraad. Er zou ook een enquête kunnen gehouden worden in school over wat de leerlingen hiervoor de beste oplossing vinden. Die oplossing zou dan kunnen opgenomen worden in het schoolreglement die de ouders ook moeten tekenen.

Ik denk dat er ook andere mogelijkheden zijn om daar de kinderen bewust van te maken dat zelfdiscipline belangrijk is, waaronder het tijdig indienen van taken kan gecatalogeerd worden.

Er zou evenwel naar de oorzaak moeten gekeken worden, waarom die leerlingen hun taak niet tijdig indienen. Gaat het hem hier echt om gewoon ‘geen zin’ hebben om een taak in te dienen of ligt die oorzaak heel wat dieper? Als ouders zich niets aantrekken van wat hun kinderen op school doen, of als zij de opleiding van hun kinderen niet belangrijk vinden, zullen de kinderen daar ook geen belang aan hechten.

Ik behaalde in school steeds goede resultaten, doordat mijn ouders steeds opvolgden wat ik deed op school. Soms liet ik wat mijn oren hangen en dat bleef bij hen niet onopgemerkt. Mijn vader heeft mij tot vervelens toe  verteld wat het belang van school was en waarom ik moest studeren. Maar mijn ouders stonden ook steeds voor me klaar als ik een of andere oefening niet kon oplossen, of iets niet had begrepen in de les.

Ik merk door te spreken met leeftijdsgenoten die kinderen hebben dat er niet altijd nog wordt uitgekeken naar de resultaten van de kinderen. ‘Als ze maar gelukkig zijn’ klinkt het soms. Maar volgens mij kan hun geluk afhangen van die resultaten, de eigenwaarde speelt hierin een belangrijke rol.

Sommige leerkrachten halen aan dat zij niet verder taken meegeven met de leerlingen. Ik denk dat niet voor ieder vak haalbaar is, zoals de ict leerkracht die de leerlingen in de klas hun oefeningen laat oplossen, wat niet klaar is moet thuis worden afgewerkt. Ik denk dat ze op deze manier de kans krijgen om een taak binnen een bepaalde tijd af te werken (tijdens de les) en ze dan alsnog een tweede kans geeft (afwerken thuis).

Ik denk ook dat je leerlingen geen kansen kunt blijven geven om taken later in te dienen. Het is ook niet eerlijk tegenover de leerlingen die de taken wel tijdig inleveren. Volgens mij creëer je op deze manier een systeem die zegt: “Je mag altijd te laat zijn.” Terwijl ik vind dat leerkrachten kinderen juist moeten leren dat er een grens is.

Ik weet ook dat niet alle leerlingen gelijk zijn, ik denk dat met gegronde en onderzochte redenen er kansen zouden moeten zijn om taken later in te dienen, zoals een mede-studente die een computercrash had de avond voor het indienen van een taak. Dit zou een gegronde reden kunnen zijn.

Voor leerlingen die hun taken niet indienen zonder geldige reden, vind ik dat een ‘nul’ geven niet misplaatst is.

Voor leerlingen die hun taak één dag te laat indienen, maar er is zichtbaar heel hard gewerkt aan die taak zou een serieuze vermindering van het puntentotaal een goede oplossing kunnen zijn. Met een serieuze vermindering bedoel ik dat bv een vermindering van 30% op het behaalde aantal punten. Leerlingen zouden zo kunnen voelen dat te laat indienen geen goede zaak is, maar zouden wel punten krijgen voor hun werk. Zo worden leerlingen die te laat zijn, wegens bv vergeetachtigheid, toch nog gestimuleerd om hun taak alsnog in te dienen.

Voor leerlingen die herhaaldelijk taken te laat of helemaal niet indienen, werd er vroeger in mijn school een contract opgesteld. Waar je zelf als leerling regels kon opstellen voor jezelf in samenspraak met de leraar, de directie en je ouders. Op deze manier leerden leerlingen zelf omgaan met de normen die ze voor zichzelf hadden gesteld. Als je je niet aan deze regels  hield kon je voor jezelf een passende sanctie opstellen. Het viel mij op dat deze sancties bij deze leerlingen meestal zwaarder waren dan wat er in het schoolreglement stond. De leerling beloofde bv. dat de taken in de komende 3 maanden op tijd zouden worden ingediend. De leerling gaf zichzelf een tolerantie van 1 taak per maand die eens mocht te laat ingediend worden. Bij de vierde taak die te laat ingediend werd zou er een extra dagelijkse taak moeten gemaakt worden voor dit vak. Bij de vijfde laattijdige taak gaf de leerling zichzelf een ‘nul’ voor dit vak. Wat natuurlijk heel wat zwaarder is dan een nul voor die bepaalde taak. Zo konden leerlingen voor zichzelf bepalen wat zij nodig hadden om taken tijdig te kunnen indienen.

Voor leerlingen die problemen hebben met hun thuissituatie bestaat er ook zoiets als de ‘Katrol’ Waar studenten van het hoger onderwijs hulp bieden aan gezinnen die niet zo goed weten hoe ze hun kinderen moeten begeleiden met hun schooltaken. Ik vind dit een zeer goede organisatie, die ouders helpt om zich meer te betrekken bij de studies van hun kinderen. Zo worden taken tijdig indienen op een positieve wijze gestimuleerd. 

http://dekatrolgent.be/ik-ben-professional/wat-is-de-katrol/

Dank je wel!

Een simpel woord, een klein gebaar, maar het geeft je een warm gevoel, zowel bij het geven als bij het krijgen.

Persoonlijk vind ik dankbaarheid de belangrijkste waarde en dat zou ik ook aan iedereen willen doorgeven, jong en oud.

Het is ook een zeer ruim begrip. Ik ben persoonlijk voor heel wat zaken dankbaar:

Ik ben mijn ouders dankbaar voor het leven dat ze mij hebben gegeven, de waarden die ze mij hebben bijgebracht, de openheid waarmee ze me hebben opgevoed. Alsook de kansen die ik van hen en door hen heb gekregen. Zij zijn de reden van mijn bestaan in de persoon die ik ben. Ze hebben mij geleerd wat goed en wat slecht is. Ik ben ook dankbaar voor het doorzettingsvermogen die ze mij hebben meegegeven, ik ben nog steeds een grote doorzetter. Ze hebben mij ook geleerd om van mezelf te houden en tevreden te zijn met wie ik ben en wat ik heb.

Ik ben dankbaar dat ik mijn moeder heb gekend en heb mogen ervaren hoe warm en hartelijk ze was, haar gevoel voor humor, draag ik nog steeds met mij mee.

Mijn papa en mijn man

Ik ben dankbaar voor ‘mijn papa’tje’ die me nog altijd met raad en daad bijstaat. Zoals nu op dit ogenblik. Wij zijn namelijk op weg naar mijn zus in Frankrijk. Dit reisje kon ik wegens mijn financiële toestand niet maken zonder hem.

Ik ben ook dankbaar dat ik een grote zus heb die mij altijd met open armen ontvangt, al zie ik haar heel weinig. Ook haar man en haar kinderen kunnen mijn hart vullen met liefde. Soms horen wij elkaar zelfs 3 maanden niet, maar ik ben altijd welkom in hun huis, wat er ook gebeurt. Zij heeft mij ook al veel geholpen in tijden van nood.

Mijn broer en zus

Ik ben evenveel dankbaar dat ik een jongere broer en schoonzus heb, met hun kleine Jesper. Zonder hen zou ik soms de moed verliezen. Mijn broer heeft een groot vermogen om te relativeren en kan mij daarmee kalmeren. Mijn schoonzus is een sterke persoonlijkheid waar ik me kan aan optrekken, ze staat ook altijd klaar voor een goed gesprek.

Ik ben mijn man ook dankbaar, die mij het heeft mogelijk gemaakt om deze studies te volgen. En elke dag klaarstaat om mij te helpen in mijn huishouden. Ik ben dankbaar dat ik hem heb leren kennen, zodat ik van zijn liefde mag genieten.

Ik ben dankbaar voor mijn eigen leven en voor de persoon die ik ben. Dat ik zelf de moed nog vind om mijn studies te hervatten en voor de maatschappij die mij dat heeft mogelijk gemaakt.

Ik ben dankbaar dat ik kan zien, horen en voelen hoe de mensen, de natuur rondom mij zijn. Ik ben dankbaar voor de zon die elke morgen opstaat, voor de bomen die ik zie langs de weg, voor een vogeltje die voorbij fladdert, voor de mensen die ooit heb ontmoet en nog zal ontmoeten, voor het bedankje die ik vanmorgen heb gekregen,…

Ik kan hier nog duizend redenen opsommen waarvoor ik dankbaar ben. Dankbaarheid zit voor mij altijd en overal in. Ik wil ook nog verduidelijken waarom ik het zo belangrijk vind.

1.     Met  een dankjewel kan je iemand intens gelukkig maken, mensen voelen dat ze iets voor jou hebben betekend en dat ze belangrijk zijn.

2.       Als je elke dag bedenkt waarvoor je die dag dankbaar zou kunnen zijn, maakt dat jezelf gelukkig, omdat je zo beseft dat er heel wat goede momenten in het leven zijn en vergeet je sneller de slechte.

3.       Je kan dankbaar zijn voor de natuur, zo zie je, op wat voor mooie planeet wij leven en zal je zonder enige last te ondervinden deze eerbiedigen voor het bestaan ervan. En wil je eraan werken voor het behoud ervan.

4.       Je kan dankbaar zijn voor je ouders. Als je daar even bij stilstaat zal waarvoor je je ouders allemaal dankbaar bent zal je hen automatisch op handen dragen.

5.       Dankbaar zijn voor de liefde die je krijgt zal ervoor zorgen dat je niet met de harten van de medemensen speelt, maar hen voor waar neemt.

6.       Dankbaar zijn geld ook voor de mensen die je ontmoet. Als je die met dankbaarheid ontmoet zal je ook kunnen openstaan voor wie ze zijn en om hen in hun eigen persoon te leren kennen en te waarderen voor wie ze zijn.

7.       Je kunt elke dag dankjewel zeggen voor de materiële zaken die je bezit. Zo verhoog je je tevredenheid en ga je niet kijken wat een ander heeft, maar je zal koesteren wat je hebt.

8.       Ik vind dat we in onze maatschappij dankbaar mogen zijn voor ons geloof en de vrijheid die we bezitten om ons geloof zelf te mogen bepalen zonder dat we daarvoor gestraft worden. Het is een heerlijk gevoel om jezelf te mogen zijn in je geloof. Ons geloof dankt ons ook door alle wonderbaarlijke momenten die we mogen meemaken.

9.       In dankbaarheid kan je ook rust vinden, omdat je weet dat je een ander en jezelf mee gelukkig hebt gemaakt.

10.   Door het krijgen van een bedankje, weet je dat de ander je begrijpt en zal je ook sneller in staat zijn om een ander te vergeven.

11.   Dankbaarheid is een positieve gedachte die nog meer positiviteit met zich meebrengt. Door goede gedachten uit te sturen, zal je ook mooie dingen aantrekken, een glimlach, een traan van geluk. Wie zou dat niet op het gezicht van een medemens willen toveren?

Dank je wel, natuur voor wat je ons elke dag te bieden hebt

Als iedereen dankbaar is voor zichzelf en voor de ander voelen we ons ook verbonden met elkaar. De positieve energie die dit met zich meebrengt zou heel wat mensen kunnen gelukkiger voelen met zichzelf, met de wereld, met de samenleving en met zijn medemens.

Hoe zouden we de samenleving kunnen verbeteren?

Ik zou beginnen met wat in te leveren op sommige vlakken. We bezitten zoveel dat we een ‘slaaf’ worden van onze eigen bezittingen.

Wat hebben we juist nodig om te leven? Als je heel basic bekijkt, is het allerbelangrijkste dat we een dak boven ons hoofd hebben, dat we kledij hebben om ons te beschermen, dat we de mogelijkheid hebben om te kunnen eten, proper water om ons te wassen voor de hygiëne.

Natuurlijk willen we heel wat meer dan dat. Een auto lijkt een noodzaak te zijn om werk te vinden. Dat werk hebben we nodig om centen te verdienen om alles te kunnen betalen. Ook een gsm is een noodzaak om contact te kunnen leggen. Een computer of een laptop is ook nodig in onze samenleving voor het volgen van sociale media, het betalen van een factuur,… Internetverbinding is hierbij ook een must. Een tv zodat wij de media kunnen volgen. En niet te vergeten: onderwijs! Dit is nodig om al het voorgaande te kunnen bereiken.

We spenderen heel wat geld aan de dingen die we nodig hebben, maar overdrijven we soms niet een beetje in de soort van deze aankopen? Hebben we Telenet digital TV echt nodig? Of is dit eerder een luxe? Hebben we twee of drie auto’s nodig per gezin? Of vinden we het te lastig om vroeger op te staan en omwegen te rijden? Is de fiets soms geen optie? Is merkkledij nodig, of kunnen we ons tevreden stellen met een goedkopere versie ervan? Ik kan hier nog duizend vragen stellen aan mezelf en aan anderen, maar iedereen moet toegeven dat we ons soms heel wat luxe permitteren.

Mochten we nu eens allemaal van ons materiële een klein stukje inleveren, ben ik ervan overtuigd dat op het einde van de maand wat spaarcentjes zullen overblijven op de rekening. Ik denk dat we eigenlijk niet ons volledige loon nodig hebben voor wat wij ‘nodig’ hebben. We zijn natuurlijk gewend om in dit comfort te leven en makkelijk zal het niet zijn. Maar misschien zullen we dan niet moeten toegeven aan die hoge werkdruk of zouden we juist minder moeten werken om toe te komen. Daardoor zou er weer meer tijd kunnen spenderen aan elkaar.

Het volgen van sociale media en tv-kijken vind ik zelfs iets wat we teveel hebben. Mensen spenderen hun tijd niet meer bij elkaar. “Ik moet naar huis om naar familie te kijken” of “Eerst mijn facebook checken, dan kunnen we praten” Ik denk als we deze twee asociale gegevens wegnemen uit ons leven of er geen prioriteit meer aan geven zullen mensen opnieuw een “face-to-face” contact hebben, een fysiek contact. We zouden de stemming van een persoon weer aan een gezicht kunnen aflezen in plaats van een ‘smiley’. Naar mijn mening zal de verbondenheid met mensen daarmee terug versterken.

Ik denk ook dat ik niet de enige ben die er zo over denkt, maar we zwijgen en zitten elke avond weer voor onze tv of onze computer. Alleen kan je de wereld of de samenleving niet veranderen, maar allemaal samen komen we er wel.

Moeten we dan een stap terug zetten? Nee, wat er is gecreëerd is fantastisch, laat er ons gebruik van maken, maar laat het ons leven niet bepalen.

We zouden ook allemaal wat hulpvaardiger kunnen zijn en ook wat meer hulp aanvaarden. Ikzelf heb soms moeite hiermee, maar ik wil er aan werken. Het is niet zo dat je enkel hulp moet bieden aan mensen die hulp echt nodig hebben, die het zonder hulp niet kunnen redden. Bied ook eens hulp aan mensen die niet echt nodig hebben maar wel een stapje vooruit kunnen geraken daarmee. Probeer dan ook hulp van anderen te aanvaarden, al weet je dat je het alleen ook aankan, maar dingen samen doen kan zo leuk zijn. Het is ook tijdbesparend en bevordert je sociale contact.

De kern van dit alles ligt in het positief denken. Het moet niet altijd wetenschappelijk bewezen zijn om te geloven dat het werkt. Mensen die zich bezig houden met positief denken zullen zich ook positiever voelen en positiever tegenover een ander staan, makkelijker kunnen tolereren en relativeren. Ik heb hierboven gesproken over inleveren al vind ik niet dat het echt gaat om het inleveren, ik zie het als een ruilactie met winst voor iedereen. Dat laatste klinkt natuurlijk heel wat positiever.

Door positief te denken kunnen we ons ook meer verbonden voelen met onszelf, schrijf eens de positieve punten op van jezelf, wees trots op wat je allemaal kan, denk niet aan wat je niet kan. Denk aan wat je goed deed, niet aan wat mis ging. En geef je daarbij elke dag een compliment. Elke dag denken aan wat je die dag gelukkig maakte, zal je heel wat positiever doen denken en je beter voelen met jezelf, gelukkig zijn met wie je bent. Dat geluk zal je dan ook uitstralen.

Volgens mij zouden we op deze wijze een betere samenleving kunnen creëren voor iedereen.